Etiketa në posterin e filmit i thotë të gjitha: “Unë do të të pres, pa marrë parasysh sa kohë duhet.”
Ajo tregon historinë e vërtetë të Hachikos, qenit besnik që vazhdoi të priste zotërinë e tij në një stacion treni në Japoni shumë kohë pas vdekjes së tij.
Akita Inu e bardhë, e lindur 100 vjet më parë, është përkujtuar në çdo gjë, nga librat tek filmat.
Një statujë prej bronzi e tij ka qëndruar jashtë stacionit Shibuya në Tokio, ku ai priti për një dekadë. Nxënësve japonezë u mësohet historia e Chuken Hachiko – ose qenit besnik Hachiko – si një shembull i përkushtimit dhe besnikërisë.
Historia e Hachikos
Hachiko lindi në nëntor 1923 në qytetin Odate në prefekturën Akita, shtëpia origjinale e Akitas.(Një qen japonez me përmasa të mëdha, Akita është një nga racat më të vjetra dhe më të njohura të vendit. Ata janë caktuar nga qeveria japoneze si një ikonë kombëtare në vitin 1931, ata dikur u trajnuan për të gjuajtur kafshë si derri i egër).
Zotëria e Hachikos, Ueno, merrte tren për të punuar disa herë në javë . Ai shoqërohej në stacionin Shibuya nga tre qentë e tij, përfshirë Hachikon. Më pas treshja do të priste atje për kthimin e tij në mbrëmje.
Më 21 maj 1925, Ueno, atëherë 53 vjeç, vdiq nga një hemorragji cerebrale. Hachiko kishte qenë me të për vetëm 16 muaj.
Hachiko i kaloi muajt e ardhshëm me familje të ndryshme jashtë Shibuya-s, por përfundimisht, në verën e vitit 1925, ai përfundoi me kopshtarin e Ueno-s, Kikusaburo Kobayashi.
Pasi u kthye në zonën ku jetonte zotëria e tij e ndjerë, Hachiko shpejt rifilloi udhëtimin e tij të përditshëm në stacion, me shi ose me diell.
“Në mbrëmje, Hachigo qëndronte në portën e biletave dhe shikonte secilin pasagjer sikur po kërkonte dikë,” shkruan Prof Itoh. Punonjësit e stacionit fillimisht e panë atë si një shqetësim. Shitësit derdhnin ujë mbi të dhe djemtë e vegjël e ngacmonin dhe e godisnin.
Megjithatë, ai fitoi famë mbarëkombëtare pasi e përditshmja japoneze Tokyo Asahi Shimbun shkroi për të në tetor 1932.
Stacioni merrte dhurime ushqimi për Hachikon çdo ditë, ndërsa vizitorët vinin nga larg për ta parë atë.
Vdekja përfundimtare e Hachikos më 8 mars 1935 u bë faqe e parë e shumë gazetave. Në funeralin e tij, murgjit budistë ofruan lutje për të dhe personalitetet lexuan lavde. Mijëra njerëz e vizituan statujën e tij në ditët në vijim.
“Në retrospektivë, mendoj se ai e dinte që Ueno nuk do të kthehej, por ai vazhdoi të priste – Hachiko na mësoi vlerën e mbajtjes së besimit te dikush,” shkroi Takeshi Okamoto në një artikull gazete në 1982. Si nxënës i shkollës së mesme, ai e kishte parë Hachikon në stacion çdo ditë.
