Ermal Meta konkurron në Festivalin Italian të Muzikës Sanremo 2026 me “Stella Stellina”, një këngë rezistence dhe shprese që sjell në skenën e Ariston historinë e një vajze palestineze që qëllimisht mbetet pa emër, duke u bërë kështu një përfaqësim i të gjithë fëmijëve të pafajshëm të prekur nga dhuna në Rripin e Gazës. Fjalët dhe muzika që synojnë t’u japin zë të gjitha vajzave palestineze të vrara gjatë luftës përforcohen nga pamja e artistit.
Ermali performoi në skenë në natën hapëse me emrin e një vajze të qepur në jakën e këmishës së tij: Amal. Një emër i zgjedhur jo rastësisht, që në arabisht do të thotë shpresë. “Amal” është emri i zgjedhur për natën e parë sepse emrat, në fakt, do të ndryshojnë çdo natë që artisti do të performojë në skenë. Ermali ka treguar se e shkroi këngën i frymëzuar nga vajza e tij 1-vjeçare, Fortuna.
“Protagonistja e ‘Stella Stellina’ është një vajzë pa emër, por ndoshta i ka të gjithë emrat. Aysha, Amal, Layla, Nour, Hind, kujt i intereson, ndoshta asgjë, ndoshta gjithçka. Bijat e askujt, bijat e të gjithëve. Doja që emrat e tyre të qepeshin në rrobat e mia, të shkruara me dorën time”, shkroi kantautori poshtë postimit të tij në Instagram.
Në veprën e tij “Stella stellina”, Ermal Meta imagjinon gjetjen e kukullës së një vajze të vogël palestineze që është vrarë.
Pjesë nga teksti i këngës:
“Gjeta kukullën tënde
Mendova se të pashë përsëri
Ti ishe kaq e vogël
Ti e mbajte deri në mbrëmje
Një përjetësi ka kaluar tashmë
Apo vetëm një orë
Që kur një re në qiell
ngrihet nga shtëpia jote
Nga shtëpia ime”
Në natën e errët, “zemërimi dhe lutja nuk do të jenë më të mjaftueshme” sepse asgjë nuk do ta kthejë në jetë vajzën e vogël pa emër që përfaqëson gjithë fëmijët e vrarë përgjatë luftës në Gaza.
“Lule në një oborr me gurë përreth
Si flutura jetove një ditë
Bijë e askujt, melodi e një kënge
Atë të njerëzve që të deshën kaq shumë
Oh, vajza ime e vogël, nata është e zezë e zezë
Zemërimi dhe lutja nuk do të jenë më të mjaftueshme
Nga kodra do të vijë një pranverë
Në erën e mbrëmjes do të jesh edhe ti atje
Yll, yll i vogël
Nata po afron
Një lutje nuk është e mjaftueshme
Të mos mendoj më për të
Nga kodra do të vijë një pranverë
Në erën e mbrëmjes do të jesh edhe ti atje”
Kënga tregon këndvështrimin e një burri – ndoshta një babai, një fqinji, një njeriu – i cili vëzhgon dhe ofron një perspektivë intime dhe njerëzore mbi një tragjedi kolektive.
Kënga, e cila përzien tinguj latinë, ballkanikë e arabë, prek një temë delikate të kohës dhe Ermal Meta e ka bërë të qartë se nuk ka frikë nga polemikat, përkundrazi.
“Dua të qëndroj larg atyre që besojnë se nuk mund të flasim për një popull që është masakruar vazhdimisht për 70 vjet “, tha Ermali për Corriere della Sera.
“Një popull që është në gojët e të gjithëve, por askush nuk flet për të, një oksimoron i çmendur. Por unë nuk po flas për luftën; lufta është midis dy ushtrive dhe në këtë rast shoh vetëm një të tillë.”
