Pamja e Ilir Metës pas 20 muajsh në qeli ka ndezur një valë emocionesh në publik. Komentet janë mbushur me keqardhje, me një lloj ndjeshmërie që rrallë shfaqet në diskursin publik shqiptar për politikanët.
Është e kuptueshme dhe njerëzore. Po shohim një fytyrë të plakur nga burgu që dikur projektonte forcë pushteti. Secili ka të drejtë të ndiejë. Madje është shenjë shëndeti që ndjen.
Por emocioni nuk duhet të zëvendësojë kujtesën. Empatia nuk është problem. Harresa është.
Ilir Meta ndoshta është sot një individ në një moment të vështirë. Por ai ka qenë një aktor i rëndësishëm i tranzicionit shqiptar, në qendër të pushtetit për dekada. Është përballur me akuza të forta publike ndër vite. Dihet për çfarë.
A duhet ta harrojmë këtë kontekst për shkak të një ndjesie fotografike? A duhet ta reduktojmë historinë në një moment?
Ka qenë në burg, jo me pushime. Keqardhja ekziston. Por ajo nuk duhet ta ndikojë mënyrën si gjykohet e shkuara.
Pamja e sotme nuk fshin një karrierë dhe ato që kanë ndodhur gjatë saj.
Mbi të gjitha, ndryshimi fizik nuk është provë për fajësi apo pafajësi.
Shoqëritë që lëvizin me valët e emocioneve janë të lehta për t’u manipuluar. Në shoqëri të tilla sot empatia mund të zbusë një figurë të lidhur me krimin apo korrupsionin. Po nesër zemërimi mund ta demonizojë po aq shpejt atë apo dikë tjetër.
Në të dy rastet, mungon qëndrueshmëria.
Ndaj drejtësia dhe gjykimi publik duhet të varen nga faktet. Mes njeriut dhe figurës politike duhet bërë dallim.
Është e drejtë të shohësh njeriun dhe të ndiesh për të. Është po aq e domosdoshme të mos harrosh figurën publike dhe përgjegjësinë që ajo mbart. Këto dy dimensione duhet të bashkëjetojnë, pa e zëvendësuar njëra-tjetrën. (Dita)
